De verlatene

De dokter schudde het hoofd, toen ze binnenkwam en keek haar bekommerd aan.

Na een half uur was het uitgemaakt: Esther moest weg en zoo gauw mogelijk. Dien eigen avond nog zou ze naar Amsterdam worden overgebracht en in een ziekenhuis daar blijven, totdat alles definitief geregeld zou zijn.

Er was weinig gesproken, de dokter had hoofdzakelijk het woord gehad. Jozef, erg onder den indruk, verklaarde zich onmiddellijk bereid, in de kosten van de verpleging bij te dragen. Daniël zweeg, toen dokter Konings oogen ook hem ondervroegen en hij sloeg de zijne neer. Maar Jozef antwoordde voor hem: ״M'n broer is nog op studie. Later zal hij ook helpen, als het noodig is".

״Ik vrees, dat het héél lang noodig zal wezen," zei de dokter, zacht en bedenkelijk.

Toen had vader ineens gesproken met schorre stroeve stem.

״Ze moet het zoo goed mogelijk hebben.... èn Koosjer----Ze moet in een Joodsch gesticht."

״Natuurlijk, natuurlijk," knikte de dokter.... ״er zal voor gezorgd worden voor alles.... Vanavond tegen negen zal het rijtuig er zijn. Wie van de heeren...." hij keek beurtelings vragend naar Jozef en Daniël.... ,of beiden.... ?"

De broers raadpleegden elkaar met een blik. Jozef zag schril-bleek.

„Ik zal Esther wegbrengen," zei Daniël, kalm en beslist.

Daarop liet hij den dokter uit en praatte nog even met hem. De dokter had niet veel te zeggen; aanhoudend moest hij aan zijn eigen gelukkige familie denken, mét een schrijnende deernis voor de menschen hier, voor dat verbrokkelde, verkommerde gezin, dat hij nu in schijn-eenheid achterliet.

'253