De verlatene

Maar de stilte bleef. En buiten die stilte om hing het andere, het vreeselijke, de vale angst in de kamer. Verbijsterde Esther lag in het gesloten alkoof, niemand mocht bij haar, dan Roosje alleen om haar wat eten te brengen als ze vragen zou. Maar dat zou ze wel niet, ze zou wel stil blijven liggen, na de opwinding van gisteren en na den drank, waarvan ze zooeven willig nog een lepelvol had geslikt.

Nu waren er dan, overpeinsde Roosje, twee van de drie teruggekeerd en Jozef zou straks komen. Dan zouden ze er weer allen zijn; een bitter-droeve terugkeer was het. Esther scheen wel verder weg dan ooit tevoren, met haar verworden gezicht, in haar weelde-rigen tooi. Een vreemd, verkomen mensch, dat daar uit de wilde wereld buiten ineens was komen binnenvallen, en nu weer neerlag in de half-duistere slaap-alkoof, waar ze eens als kind had gelegen. Onwezenlijk, om bij te versuffen zóó verwijderd van iedere tastbare werkelijkheid leek Roosje al dat gebeuren toe.

Maar ze herinnerde zich plotseling haar belofte, aan den dokter, hem den eerst-gekomene van haar beide broers te zenden. Ze zei het Daniël. Hij die daar somber-zwijgend zat, zichzelf verhardend aan z'n vaders onbuigzaamheid, stond haastig op, blijkbaar blij te kunnen gaan.

Roosje hoorde hem door den winkel wegstappen.

Het liep al weer naar den avond, vale schemer kwam van het kille buiten de kamer in. En Roosje schrok, in haar starend peinzen, onbestemd en ver, ineenen op van Vaders stem, die haar vroeg of ze de Chanoeka-lamp had gevuld en van pitten voorzien. De vraag deed Roosje pijn. Moest er ook heden Chanoeka gevierd worden? Zou vader zelfs vandaag het mo-ngousoer niet overslaan? Ze voelde tranen in haar oogen, snikken kroppen in haar keel. Maar ze bedwong zich, haalde de olie, vulde de vakjes,

'251