De verlatene

telde den dokter, dat ze juffrouw Debora naar Amsterdam had gezonden om haar beide broers en dat ze, die van de twee het eerste kwam, onmiddellijk naar zijn, dokters, huis zou zenden voor de noodzakelijke besprekingen ten behoeve van Esther.

In den namiddag kwam Daniël. Verlucht ging Roosje den broer, met z'n bleeke, ernstige gezicht, dat haar als altijd weer vertrouwen inboezemde, tegemoet. Fluisterend, alsof er in het huis een doode lag, vroeg hij het eerst naar vader. Roosje moest hem onmiddellijk roepen. Vader moést hem ontvangen, hun eigen verdeeldheid had hiermee niets van doen. Hij kwam in Esthers belang, tot vaders steun en zou, als vader het verkoos, zoodra ze gesproken hadden en alles was vastgesteld, onmiddellijk weer heengaan. Roosje zag, hoe hij beefde, terwijl ze naar boven ging om vader te roepen en ze voelde voor den broer, die haar nu toeleek een man, niet jong meer en die reeds veel gedragen had, plotseling een groote, eerbiedige liefde.

In geen jaren was Daniël in zijn vaders huis geweest. Stil zette hij zich nu bij de tafel en z'n sombere, donkere oogen staarden naar de blinkende Chanoeka-lamp aan den wand.

Met een bons schokte hij overeind; achter Roosje trad vader binnen. En Daniël kon niet anders dan de hand naar hem uitstrekken, trachten des ouden mans blik te vangen met vrede-smeekende oogen. Maar de vader liep de uitgestoken hand voorbij naar zijn stoel bij de kachel.

Even voelde Roosje de begeerte, de behoefte haast haar vader en haar broer te verzoenen, maar ze begreep, dit was de gelegenheid niet.

Stil en aarzelig liet ze zich neer bij de tafel, tegenover Daniël aan den eenen, vader aan den anderen kant, den een na den ander aanziend, wachtend wie het eerste spreken zou.

'250