De verlatene

Daniël toe. Ze had den winkel gesloten, een papiertje ״door omstandigheden wordt heden niet verkocht" op het raam geplakt en daarna, bevend en moe, de komst van den dokter afgewacht.

De dokter kwam en zoodra ze het gerucht hoorden van z'n hand aan den deurknop, sloop langzaam en gebogen Lehren naar boven toe. Hij wilde den ouden dokter niet onder de oogen komen. Die, goedig en ontdaan-van-deernis met den vader, die op den kouden zolder z'n schande te versteken trachtte, met Roosje, die hulp-vragend opzag naar hem, vroeg niet naar vader, hoewel hij graag eens met hem had gesproken. Hij ondervroeg nu Roosje alleen, over wat ze gedaan had en over hun plannen, en liet zich door haar bij Esther brengen.

Die sliep in Roosjes alkoof, onder 't zware dekbed, dat zichbaar benauwde. Even keek oude dokter Koning op haar neer, peinzend aan wat zijn kinderen hem vroeger van dit door wangunst en spijt innerlijk vervreten Jodenmeisje hadden verteld, dat niet Jodin wilde zijn en niet nederig, en getracht had zich op te heffen uit het een en uit het ander, stuurloos en dwaas. Wat dit even twintigjarige kind, dat daar nu voor hem lag in het armelijk bed, in een halfduister alkoof, moest hebben doorleefd, dat kon hij, oude dorpsdokter, alleen maar vermoeden. Zoo als ze daar lag, fijn en nog mooi, leek ze hem een verwaaide en vertrapte bloem.

Er was geen twijfel, ze was volslagen krankzinnig, geheel-en-al verbijsterd. Welke vorm van waanzin haar bevangen had, vermocht hij niet uit te maken; dit was wel zeker, dat ze hier niet blijven kon en zoo gauw mogelijk naar een inrichting moest.

Hij zei het Roosje, die begon te snikken, zoodat hij niet goed wist, wat te doen en maar wat vage troostwoorden prevelde, haar bemoedigend op den schouder klopte. Roosje haar oogen drogend, ver

'249