De verlatene

durend rauw-snikkend; rauwer en heviger steeg dat gesnik tot een scheurend huilgeluid, van zoo diep en afgrijselijk leed, dat Roosje bleek en sidderend zweeg, en schuw van waar ze stond bij den muur naast de gouden feestlichtjes, haar zuster beschouwde.

Vader kwam naderbij, vatte Esther bij den schouder met een grom en deed haar naar zich opzien. Vlak onder de lamp zagen ze nu allebei haar gezicht, de groote, gesperde oogen, de vervallen wangen, aschbleek, den valen mond. Maar niet dat was het schrikkelijke: het schrikkelijke was Esthers wilde sniklach, een grimmige, verwrongen lach, dien ze den vader als spuwde vlak in het gezicht, terwijl ze opnieuw haar armen uitstak naar hem, met een onbe-heerscht gebaar.

Snel liet de vader zijn hand van haar af en deinsde achteruit. Hij keek Roosje aan, even in de oogen, z'n eigen gezicht vaal, z'n kaken bevend, z'n oogen troebel van schrik. En hij zag, dat Roosje het óók al wist.... het ook al had begrepen.... Het had allemaal maar een kort oogenblik geduurd, er was geen woord bij gesproken____

Allebei wisten ze het: Esther was krankzinnig; volslagen verbijsterd was ze bij hen teruggekomen....

XLI

Het knauwde Roosje te fel. Alleen kon ze het niet dragen. Na den schrikkelijken eersten nacht met vader en met Esther — nacht, waarin ze, toen die beiden eindelijk sliepen op den drank dien ze hen naar dokters voorschrift had laten drinken, aanhoudend over wat haar te doen stond, had nagedacht — had ze den anderen morgen juffrouw Debora naar Amsterdam gezonden — die moest wel worden ingelicht, zij 't ook zoo karig mogelijk — naar Jozef en

'248