De verlatene

schrijving, die las ze 't liefst — en zette zich tot nog een uurtje prettig lezen, voor 't tijd zou zijn voor de Chanoeka-viering.

Een brommerige waarschuwing van vader zei haar algauw, dat 't zoover was en de oude man maakte zich op, de twee lichten te gaan ontsteken, 't Meisje sloeg, na omvouwen van 't blad, daar ze gebleven was, haar boek toe en kwam bij vader staan en keek zwijgend toe, hoe z'n oude, bevende handen eerst de eene, toen de andere pit aanstaken, totdat twee gouden vlammetjes kaatsten in 't glanzende koper, in de gedreven bloemtakken, in de zacht-bollende glans-lijnen van Davids Schild. Het was zóó stil in de kamer, dat ze haar eigen ademen hoorde.

Vader schraapte de keel, opende den mond om het mo-ngousoer in te zetten..

In het oogenblik, dat toen volgde, sloeg plotseling de kamer vol van een geweldig tumult.

De voordeur was opengestooten, en Esther stormde de kamer binnen, haar natte sleepjapon achter zich aan, haar hoed scheef, haar gezicht bleek en verbijsterd, zóó verbijsterd, dat Roosje een felle ontsteltenis voelde neerslaan in haar hart, een afgrijslijke benauwing, die haar den eenen schrillen gil na den anderen deed uitstooten, zooals iemand redeloos krijt met starre oogen in hevige pijn of angst, alsof het krijten zelf hem verluchting geeft.

Esther, onwezenlijk weelderig in haar mooie kleeren, den lichten avondmantel, de lila sleepjapon, de oogen groot en star in haar verbijsterd gezicht, had zich op vader geworpen, rauw-snikkend om hem te omhelzen, maar vader stiet haar hevig terug. Uit z'n keel steeg een grommelend geluid, waarin geen woorden te onderkennen waren en z'n vooruitgestoken hand raakte Esther hevig in de borst.

Er was nog geen woord gesproken.

Op een stoel bij de tafel viel Esther neer, voort-

247