De verlatene

volgenden dag, maakte moeder zorgvuldig de lamp weer rein van olie en zwart verbrand katoen, hing die als nieuw aan den muur en als de korte dag vervlogen, de avond er weer was, brandden de lichtjes er weer, één meer in aantal dan den vorigen dag.

Dan, bij het mo-ngousoer-zingen, bij het spelen daarna, had het Roosje altijd een bijzondere verheugenis gegeven als het buiten boos weer was. Hoe ruwaardiger de wind tekeerging om het huis, hoe grimmiger de ijzige regen neersloeg in de sloot, hoe gelukkiger ze zich voelde, veilig op haar stoel tus-schen moeder en vader.

Nu bulderde ook de wind, heftig en bar en de regen kletterde, van vroeg-ochtend af, kil en barsch tegen de ruiten. Het was de tweede dag van het Chanoekafeest, en Roosje, in de sombere, kleine keuken met opgetrokken knieën op een stoel zittend, poetste de koperen lamp schoon. In de huiskamer zat vader bij de kachel, uren-lang, zonder opzien of bewegen, het hoofd op de borst. Door de open tusschendeur hoorde ze hem ademhalen en soms het kraken van zijn rieten stoel.

Roosje schreide, stil en krampig-ingehouden, dat vader niet hooren zou. Den vorigen avond had hij geschreid, toen ze, met z'n tweeën staande voor het ééne lichtje aan den muur, het mo-ngousoer hadden ingezet. Ze had hem om den hals willen vallen, hem troosten, maar hij had haar afgeweerd en haar naar bed gezonden.

Stilletjes was ze gegaan onder het zware dekbed, dat haar benauwde, in haar alkoof achter den winkel, maar geslapen had ze niet. Ze had scherp toegeluisterd naar ieder geluid, maar ze had niets gehoord dan den wind rond het huis. Stille angst had haar den hartslag naar de keel gejaagd, het angstzweet uit de huid, ze had willen opstaan maar niet gedurfd en urenlang was alles stil gebleven in de kamer, waar

De Verlatene 9

241