De verlatene

ziekte. Had hij zóó maar kunnen blijven. Ouder, knorriger, lastiger had hij mogen worden — zoo werden immers alle ouden — was hij toch maar vatbaar en gevoelig gebleven voor alle liefde, die zij, het laatst gebleven kind, hem wijdde. Ze gaf hem toch haar heele leven, haar jeugd, ze had hem toch haar vroo-lijkheid en alles opgeofferd. En hij achtte het niet, merkte het nauwelijks. Het maakte haar angstig en schuw voor hem, dat hij zoo blijkelijk van ieder waarlijk leven verarmde en verstierf, dat z'n oogen soms urenlang onbestemd voor zich uitstaarden en z'n mond dan dingen prevelde, die ze niet verstond. Zelfs in z'n driftbuien was hij afwezig, verstrooid, alsof hij eigenlijk niet eens wist, tot wie hij zich richtte en maar in het vage bulderde voor zich uit.

Ook met den winkel bemoeide hij zich niet, ze hadden daar nu voor hulp een juffrouw, sinds Moos Meyer weg was, de pootige oudste dochter van den sjammos, die een heel flinke verkoopster was, maar ruw en hardhandsch als een man. De klank van haar stem al deed Roosje pijn, ze praatte nooit meer met juffrouw Debora dan hoog noodig was.

Zij, Roosje, had het bestier, ze rekende af met Debora en gaf vader het geld, als ze eerst had genomen, wat ze noodig had voor 't huishouden en voor zichzelf. En vader borg de rest, zonder tellen, met z'n bevende handen en afwezigen blik, werktuigelijk in een hoeklaatje van de oude secretaire, •die kraakte bij het opentrekken en waarin Roosje sinds haar jongste jaren alles van waarde er van belang had zien wegbergen.

Ze hadden nu geld genoeg, ze spaarden voortdurend, zonder te weten waarom en voor wie. Maar Roosje gaf het toch een veilig gevoel, dat daar geld lag in het laatje, niet voor haarzelf, maar voor Esther. Er was altijd in haar een vage bangheid, een verwachting, dat die zuster nog wel eens tot armoe zou

233