De verlatene

duidde — een jongen man ontmoet, héél slank en donker van haar, gekleed in wit flanel, mat van gelaat, met diep-blauwe oogen. Er waren meer jonge mannen en jongens, allemaal goed gekleed en goeddeels welgebouwd, die naar haar keken en haar toe-glimlachten, — omdat ze toch nog wel héél jong was — maar zij vond hem het mooist: blauwe oogen, zwart haar dat, was, wist ze héél mooi en héél bijzonder — en nu had ze ontdekt: hij logeerde in hun hotel. Zij had hem gezien, van hun veranda in den tuin, des avonds, maar hij wist niet van haar dat zij daar woonde. En nu zon ze op middelen, om aanraking te krijgen met dien jongen, hem te ontmoeten, te spreken, zich door hem te laten kussen.

Ze moest zich haasten. Van Gulik beterde met den dag; in den middag ging hij nu al met haar mee; niet lang nog, en ze zou ook 's morgens niet meer alleen zijn. Dag-en-nacht droomde ze van den jongen, begeerde ze hem, bezat hem in haar verbeeldingen. Ze nam zich iederen avond — als ze in duister zat en de zee hoorde en den bloemengeur rook — voor, dat ze hem den volgenden dag zou aanspreken, omdat ze teveel naar hem verlangde, en niet langer wachten kon. Maar den anderen morgen, in den frisschen wind, in den klaren dag, durfde ze niet. Innerlijk dorst ze allang alles aan, heimelijk doorleefde ze ieder denkbaar genot, doch haar uiterlijk leven was daarin niet meegewend en bleef gevangen in banden van conventioneelen schroom.

Tot op een laten avond — het hotel stil, de tuin stil, de zee flauw murmelend — ze hem alleen beneden zag, loopend heen en weer, een sigaret in den mond, de hand op den rug. Van Gulik sliep in z'n armstoel. Toen kón ze het niet langer bedwingen. Bleek en bevend, de oogen groot en strak, sloop ze naar beneden, den tuin in, die geurde van oranje-bloei. Ze liep den jongen tegemoet, niet wetend wat

218