De verlatene

ze zeggen moest, haar oogen fel naar hem op. Hij ontstelde even, zag toen haar blik, glimlachte en begreep onmiddellijk. Hij wierp snel z'n sigaret weg en zoende haar, zonder een enkel woord, z'n armen om haar heen, lang achtereen. Liet haar daarna los, glimlachte weer, denkend, dat ze dit-alleen van hem gewild had, een klein avontuurtje van een overprikkeld en verliefd kind, zooals hij er meer had gehad, en dat ze nu heen zou gaan, naar haar eigen kamer terug. Ze ging niet, hoewel ze sidderde en haar blik niet meer dorst opslaan, plotseling weer beschroomd, nu haar droomen de werkelijkheid raakten. Ze ging niet, want sterker dan haar schroom, martelend-fel was haar verlangen. Ze bleef staan en wachtte.

Er was eenige aarzeling in den jongen — hij vond haar héél jong en héél mooi, maar hij voelde onbehagen om haar openlijk zich-aanbieden — voor hij haar vroeg met hem mee te gaan, naar zijn kamer. Maar zij ging zonder aarzelen.

Den volgenden dag, heel vroeg, nam hij haar, op haar aandringen — ze had hem alles verteld van haar leven met Van Gulik en hij vreesde verwikkelingen — mee naar Parijs terug.

Na een week of wat liet hij haar daar alleen, verveeld, onverzadigd. Hij liet haar geld en keerde naar het Zuiden terug. Even voelde ze zich wanhopig, hulpeloos, verlaten, dacht over teruggaan naar Van Gulik, hem te smeeken haar weer bij zich te nemen, maar ze durfde dat niet.

Ze wilde ook niet. Ze wilde nu alleen genieten, alles genieten, wat te genieten was en aan de rest niet denken. Ze betreurde ook niet lang den jongen met zwart-haar-en-blauwe־oogen. Ze had een goed ding van hem geleerd: haar uiterlijke zijn volmaakt te beheerschen, koelheid te veinzen, om hartstocht van anderen te winnen en te behouden.

219