De verlatene

den; en in hun Parijsch hotel hadden ze zich laten inschrijven onder vreemde, Poolsch-klinkende namen.

En na een paar dagen had hij een groote verluchting gevoeld, wijl hij, cynisch, meende te begrijpen, dat de oude Jood daarginds lachte in zijn vuist, omdat zijn dochter zoo prachtig bezorgd was.

Maar Esther begreep beter. Toen ze niets hoorden, toen er geen politie-agent kwam — ze stelde zich voor Lemmers met z'n rooien neus, of Reigersberg, den veldwachter, die zich plotseling op een dag zou komen aanmelden in het hotel en haar, geboeid, naar vader terugbrengen — toen wist ze dat vader geen moeite had gedaan om haar terug te krijgen en dat vader zich schamen zou om wat zij had gedaan, voor de buren, de kennissen, zelfs voor Lemmers en voor Reigersberg. Ze begreep, ze voelde, dat vader haar vervloekt en verstooten had en dat ze nooit meer terug zou hoeven te komen.

Toen ze dat voor zichzelf goed en zeker wist, verviel ze plotseling tot een wanhoop, zooals ze niet had gedacht, om 't vrijwillig-verzaakte te kunnen voelen. Die wanhoop duurde kort, doch een gevoel van verlatenheid bleef er uit over. En een avond, dat Van Gulik — terwijl ze genoot van een schitterende co-medie-voorstelling -— haar aanhoudend sidderend hield gevangen in de gretigheid van z'n blikken, zoodat ze geen oogenblik de gedachte kon verliezen aan wat haar te wachten stond — dacht ze opeens aan wegloopen, aan teruggaan. Ze zou haar armband, haar horloge, alles zou ze verkoopen voor reisgeld, ze zou den nachttrein nemen, zou ze naar vader teruggaan, zich door hem laten vermoorden — want dit doen zou hij zeker — of in de gevangenis gooien, of trouwen met Moos Meyer, den Jood, den zoon van den Joden-slager. Ze wikte en woog, haar strakke oogen zonder zien naar het kleurig bewegen op het bonte tooneel voor haar uit gericht, het afgrij

208