De verlatene

Eindelijk, 'n beetje beschaamd om de wachtende stilte rondom hen heen, staakten de drie hun gijntjes-tappen, wischten zich de hoofden met na-giecheltj es en hoe-was-ie's. Leonnetje, op vaders boozen wenk, druipstaartte naar z'n stoel terug en de beide anderen sloegen de beenen over mekaar, zetten zich, 't gezicht nog in grinnikplooi, tot luisteren.

Saar, met een gebelgden ruk, plantte zich neer op het pianokrukje, schikte met veel geruisch haar zijden rokken en speelde Chopin.

XXXIII

Doodmoe en uitgeput van verschrikking en van wroeging en van knagenden honger was Daniël laat in den avond dat zijn vader hem had weggezonden, bij Hein Bonten aangekomen. Hij vond z'n vriend alleen en rustig werkend onder de lamp aan de met het wormbruine kleed overspreide tafel. Hij moest er wel ellendig hebben uitgezien, zoo ontsteld als Hein was opgesprongen. Maar al-gauw was hij tot zichzelf gekomen in de rustige atmosfeer van die geliefde kamer, hij had wat gegeten en daarna alles verteld, met z'n kalmen glimlach:

״Ik heb het allang geweten.... en nou blijf je maar hier," en tot schreiens toe had de jongen zich ontroerd gevoeld door die kalme woorden, die toch zooveel beteekenden. Hier zou hij voortaan zijn huis hebben, steun, trouwe vriendschap, een plek om te rusten, een hart, om zijn eigen hart tegen uit te spreken, een geest, die den zijnen begrijpen zou.

Maar hij leed om het leed van zijn vader, feller, schrijnender dan hij gedacht had, en de toornige woorden brandden hem in de ziel. In de eerste dagen van z'n wonen bij Hein was hij schuw en stil geweest.

196