De verlatene

״Kan ik er boter op doen?" verweerde zich de moeder. ״Mag ik er boter op doen? Dat weet jelui evengoed als ik, dat boter en vleesch bijmekaar niet koosjer is."

״Dan geeft u geen broodjes, dan geeft u een koosjer, warm souper," betoogde Saar, bedaarder.

״Kost me schatten! Je vader zal er niet van willen hooren!"

״Jawèl.... jawèl.... U neemt van Wertheimer.... neemt u soep.... en pasteitjes.... en u neemt kip.... en u neemt een taart.... nou goed, een mergtaart, omdat u er van houdt, 't Zal u be-bezwaren tegen den nacht.... en 't is niet fijn.... 't is echt Jiddisj, moeder.... en u weet, Pim en Max, die houën nou eenmaal niet van Jiddisj en kost. Die zijn gewend aan fijn eten, bij Riche en in Mast en weet-ik veel.... maar u zal uw mergtaart hebben."

״Praat jullie maar zelf met je vader," stribbelde moeder, ״ik dank voor de kwaje bui." Maar dat denkbeeld van zoo een rijk souper trok haar toch wel aan. Nog had ze een voorstel. Aarzelig kwam ze er mee op de proppen:

״Als jullie nou eris zélf kookten. We hebben toch een ruime keuken. Geesje is flink en we nemen desnoods een kookster voor hulp.... Nou? Jullie bent toch allebei op de koosjere kookschool geweest."

״Voor onze Poeriem? Den heelen dag sappelen in de keuken, voor onzen Jomtof? Dank u. En denkt u, dat thuis koken geen centen kost? En moeten we ons niet tijdig kleejen? Moeten we voor schandaal loopen als Pim en Max komen? of met ons goeie goed in de keuken?" Beurtelings snibden ze die vragen haar moeder naar 't hoofd. Die gaf zich gewonnen. Inwendig genoot ze van de gedachte, dat ze kon, als ze wou, — en nou wou ze — een souper hebben van Wertheimer, éen fijn warm souper, een

185