De verlatene

״Nèe, niet van Nathans," snauwde ze, ,'k lust niet van Nathans. Pim ook niet. Nathans is geen fijne kok, Nathans is een gewone koosjere bakker. Alles wat-ie maakt, is te zwaar.... en te zoet.... écht Jiddisj.... 'k lust niet van Nathans."

״'k Lust óók niet van Nathans," viel Saar bij.

״En waarom zouën we niet het souper van Wertheimer nemen? Voor de kleinigheid die dat scheelt? U moet denken — Saar praatte gemoedelijker — Pim en Max, die zijn me zoowat gewoon, die willen 't beste, 't fijnste, die eten bij Riche, bij Van Laar...."

Moeder viel in de rede, wrevelig:

„Moet je mij dat vertellen, moet ik dat weten; in wat voor treifene gelegenheden of die jongens van jullie eten? Wat ik niet weet, dat deert me niet. Wie zegt jullie om het me ronduit te vertellen? 'k Weet zooveel, maar 'k maak me niks weten. Je vader moest er achter kommen!"

Saar keek beduusd, maar Bets, met een „klets-u nou niet, moeder," sneed verder praten over wat haar niet aanstond af en begon over 't souper opnieuw.

„Van Wertheimer dus," besliste ze, moeders zwak tegenpruttelen niet achtend, „Wertheimer is koosjer én fijn...., maar wat?.... wat zouën we nemen?"

„Broodjes met.... e.... met pekelvleesch.... eri met tong.... en zuur.... en compote.... en een lekkere mergtaart...."

Bets en Saar schaterden luidkeels om dat menu.

„Houd-u op, moeder, houd-u op," gierde Bets, „wat denkt u van ons, wat denkt u van Max en van Pim, waar ziet-u ons voor aan.... ? ze zullen u zien aankomen met uw broodjes met pekelvleesch en tong en zuur. Dat kregen we vroeger, toen we met vader meemochten als het feest was van de „gewwre".... Dan kregen we broodjes met pekelvleesch en zuur. Broodjes zonder boter. Lekker! Tracteer me derop!"

184