De verlatene

Daarom moesten ze ook verhuizen, hadden ze allemaal gevonden. Leon moest de vrienden, de chique studenten — hij keek alleen om naar corps-leden natuurlijk — kunnen ontvangen zooals het pas gaf. Eigenlijk gezegd had Leonnetje wel op kamers willen wonen, maar daartegen had vader, — die 't meeste goedvond, als hij weerkeerde uit z'n beddenmagazijn, waarin hij den geslagen dag sjouwde en ploeterde, en als blij was als ze 'm niet aan den kop relden — zich verzet. Niets moest-ie hebben van die vroegrijpe onafhankelijkheid. Minstens tot z'n meerderjarigheid zou de jongen in huis blijven.

Er waren, dat eerste jaar van Leonnetjes studentzijn, niet bijster veel vrienden gekomen, 't meeste nog de jonge Isaacs, een pienter Joodje van straatarme familie, dat uit een fonds studeerde en van wien vadsig Leonnetje goedgunstig de dictaten overnam, in ruil voor sigaartjes en glaasjes bier, koffie-met-taartjes en den schijn van een door den ander vurig-feegeerde kameraadschap.

De meisjes moesten van poover Isaacje niets hebben, ze groetten hem ternauw, en Pim en Max tapten hun gijntjes liefst ten koste van hèm, protsten met hun centen en hun dure kleeren, gestreeld en :geprikkeld door z'n felle jaloerschheid.

De moeder — nu de vijftig naderend, paf-bleek, hijgerig en opgepronkt — verdroot het, dat Leonnetje geen betere vrienden had. Het stak haar scherp, als Leon thuiskwam en vertelde, hoe neefie Daan, de schooier, die rondliep in een kaal pak, door de besten van z'n college werd geacht en gezocht. Hij drong zich niet in, dat kon niemand beweren, dat moest Leonnetje — die niet kwaad was, alleen vadsig en traag van bevatting — hem eerlijk nageven: hij ging z'n eigen weg en was nooit de eerste om toenadering of vriendschap te zoeken. De anderen zochten hem, en waarom, waarom? Hij-zelf sprak nooit

180