De verlatene

welke de lamplichte kamer vulde, en zette zich ten slotte stil en bedrukt op een stoel in den hoek, gedachteloos spelend met z'n hoed, dien hij vasthield tusschen z'n gespierde knieën. Ze hadden meer dan vierentwintig uren gehongerd en gedorst, gebeden en geboet; de heldere tafel lokte met spijzen en lekkernij, maar niemand dacht aan plaatsnemen en eten. Ze bleven zwijgend, de vader en de zoon, omdat de een niets te vragen en de ander niets te zeggen had, omdat de daad duidelijk en het antwoord niet twijfelachtig was, én ze elkaar zonder woorden vol-maaktelijk begrepen.

Daniël voelde zijn deernis, terwijl hij dat bleeke, verkommerde en vergramde gezicht tegenover zich zag, zóó sterk en smartelijk, dat hij in zich waarnam, schrijnend, een bijna-berouw om de daad, die nimmer meer te herstellen zou zijn. En ook wist hij, dat zijn deernis niet was — als dien morgen gedacht — deernis zonder liefde, als voor een vreemde, hij voelde de zoon-liefde, de oude, de vergetene, bijkansverlorene, die uit de allereerste jaren en daarna niet meer gewetene, warm en smartelijk door zich henen-slaan.

Doch de woorden van deernis en liefde hield hij terug, deze zouden geen weerklank vinden, alleen de taal van berouw, die hij toch scherp voelde, dat hij in oprechtheid niet te spreken vermocht.

De vader zocht rond met z'n vergramde, kollige toorn-oogen, die Roosje kende en die haar deden ijzen in haar hoek, de handen klemmer ineenwrich-ten, als tastte die blik naar iets geweldigs, een ontzaglijk ding, om mee te slaan, mee neer te mokeren. En het leek dat in dat even rondzoeken z'n allerhevigste, z'n kroppende gramschap zich ietwat ontlaadde, zoodat hij spreken kon.

״In vroeger jaren.... in vroeger jaren.... zouën ze jou.... jou gesteenigd hebben."

De Verlatene 7

177