De verlatene

je armen 's van tafel, Daan, dan kan ik dekken en broodsnijden. En om kwart na zeven is 't nacht, dan mag ik koffiewater opzetten. En jij krijgt het eerste kopje. Ben je allang thuis?"

„Al van drie uur af."

Roosje schrok op.

„Van drie uur af...." Haar stem klonk licht-be-rispend, „dan heb je 't óók gauw opgegeven, hoor."

Daniël antwoordde niet, hij voelde z'n gezicht kil worden, en wit tot in de lippen. Roosje keek hem aan, opmerkzaam.

„Ik heb 't niet opgegeven.... ik ben weggegaan omdat.... omdat.... ik kon 't niet langer aanzien .... ik pas daar niet meer bij.... ik hoor er niet meer.... 'k word er akelig van.... 't staat me allemaal zoo tegen...."

„O.... Daan...." kwam Roosje, haar gezicht zoo hulpeloos van schrik, zoo droevig-vertrokken, dat de jongen deernis voelde.

„Ja-God, 't ligt misschien aan mij.... ik ben.... wellicht.... te nuchter.... of te. . te. . hoe moet 'k dat nu zeggen...." Even tastte z'n stem, zoekend naar het rakende woord, maar heftig weerlegde hij zichzelf in 't verder spreken.

„Nee...., nee, maar dat is het niet. Ik bèn niet nuchter, ik weet het aan andere dingen. Dit alleen degöuteert me, en ik kan er niet meer tegen....

„Dat vasten.... al die lui, die maar naar de klok kijken, of 't nog niet uit is, en die stank.... en die komedie, die centen-comedie van oproepen en schnooderen en van verkochte eerbewijzen en al dat Ieelijke geschreeuw...."

„St.!" waarschuwde Roosje angstig, alsof vader er was en hem kon hooren. Daniël sprak niet verder. Stil bij de tafel, die Roosje dekte met wat ze aan eetgerei het beste bezaten en met schoon linnen, bleef hij zitten, 't hoofd in de handen neer. Ook het meisje

175