De verlatene

had bezeten. Vreemd, aan Esther dacht hij maar zelden meer. Vader had als een beschikking Gods, waaraan niet viel te wrikken, haar verdwijnen aanvaard, geen moeite gedaan haar op te sporen en terug te krijgen, gerouwd om haar als een doode en daarna nimmermeer haar naam genoemd. Het was zoo misschien maar het beste. Esther was geen onervaren kind geweest, dat zich laat dupeeren en vangen door een ouden schooier, ze had heel goed geweten, wat ze deed en wat ze wou, ze wilde nu eenmaal dien weg op en zou daarmee in ieder geval zijn geëindigd. Eindeloos veel meer zou ze vader te lijden hebben gegeven, als ze, na haar verdwijnen, weer zou zijn thuisgehaald in het gezin en daar minder dan ooit hebben gepast. Voor haar voelde Daniël niet anders meer dan minachting en afkeer, en wat medelijden ook.

Buiten neigde de schemering naar avond-donker heen en de lamp won het nu glorieus van het verkrimpend daglicht. Daniël stond op en deed de gordijnen vast toe. De dag was nagenoeg om, de lange vasten zoo goed als geëindigd. Wat klopte zijn hoofd, wat voelde hij zijn lichaam inwendig overal wee en misselijk. Honger had hij niet, de gedachte aan eten trok hem niet aan, hij zou alleen verlangd hebben, een kop koffie te drinken.

Weer bonsde de deur open en haastig, blijkbaar verlaat, trad Roosje binnen, met een paar stappen den winkel door en de kamer in. In de vrouwensjoel had ze zijn verdwijnen niet opgemerkt en ze was blijkbaar verrast, hem te zien, maar niet beangst, omdat ze vermoedde, dat hij in de sjoel onwel was geworden en daardoor eerder weggegaan.

״Kon je 't niet uithouden?" vroeg ze, met even iets teeders in haar stem, ״'t scheelde bij mij ook niet veel, hoor! Daarboven was 't geloof ik nog erger." Snelle blik naar de klok. ״Wat ben 'k laat! Neem

174