De verlatene

weggebleven, en één keer nog maar was het voorgekomen, dat hij zich in het uur van den aanvang had vergist en drie kwartier te laat thuis was gekomen. Die avond.... die avond.... of vader gèk was geworden, zóó had hij te keer gegaan. Alles, alles had hij gezegd, uitgeschreeuwd had hij de scheldwoorden van aap en snotneus en kwajongen....

Daarop, op die woorden, had Daniël niet geantwoord. Hij was opgestaan en de kamer uitgegaan, stil naar boven. En vader hijgend, bleek, was bij de gedekte Sjabbestafel blijven zitten met het hoofd in de handen, tot hij met zijn bord vol koude soep vóór zich achterover in zijn stoel in slaap was gezonken.

Toen was zij, Roosje, die 't eerder niet gedurfd had, ook van tafel opgestaan en naar het duistere boven toe, waar haar broer zat. Ze had zoo een medelijden gehad, schrijnend als inwendige pijn, met slapenden vader, beneden bij de Sjabbestafel, waar de koude soep op stond, onder de lichte lamp, maar hetzelfde schrijnende medeleed óók voor Daniël. Ze had toch niet geweten, wat ze zeggen moest, ze spraken zoo weinig samen. En daarom had ze, hem bereikend op de tast en op 't geluid van zijn stem, maar enkel gevraagd of hij beneden wou komen en z'n soep eten. ״Nee," had hij gezegd; net zóó snauwde vader. Toen hadden ze gezwegen, wou ze weer weggaan, naar beneden, bang dat vader zou zijn ontwaakt, en toen ineens had Daan gezegd, uit zichzelf ditmaal, en met schorre stem, als tegen zichzelf:

„'k Blijf hier niet lang meer... . dat zal je zien."

En die woorden, die schrikkelijke woorden wilden haar niet meer uit den zin. Als ze er aan dacht, sloeg haar ijskille angst om het hart. O, als Daniël eens wegging.... óók wegging — en wat hing hun niet boven het hoofd, vóór het zoover wezen zou — dan, god, dan werd vader gek.... daar moest ze niet aan denken. En zij alleen hier in huis, moeder dood,

153