De verlatene

״Naar boven.... naar je bed... . den heelen avond wil ik je niet meer zien. Ik ga nou met Moos praten en morgenochtend dan spreek ik met jou...."

Schijn-deemoedig en onderworpen ging Esther onder haars vaders toornige oogen weg en naar boven. Maar boven was haar eenige zorg, zoo gauw mogelijk haar schatten bijeen te pakken; ze deed dit met koortsachtige haast. Van beneden uit de kamer achter den winkel hoorde ze vaders toornige verwijten en de huilerige verdediging van Moos daartegen in. Bevend luisterde ze. De kamer was duister en stil, het gouden horlogetje tikte haar onder haar kleeren op de bloote borst; het voelde nog kil, ze had het pas omgedaan. De andere pronkdingetjes hield ze in 't doosje bijelkaar in de hand geklemd. En ze luisterde met jachtig geklop van haar hart naar het praatgerucht beneden, dat gedempt tot haar opklonk. Ze verlangde, dat het uit zou zijn, dat Moos naar huis ging en vader naar bed. Die dacht dat ze nou in haar bed lag en morgen nederig haar standje zou komen halen en het besluit aanhooren, dat ze moest trouwen met Moos! Triomf schichtte fèl als een duizel door haar heen. Hoe ze kijken zouden, morgen, als ze weg was! Straks dadelijk naar de Naumanns. En dan.... en dan.. ? Ja.... diè moesten haar maar verborgen houden voor vader, en ten beste raden. Die hadden het goed met haar voor.... O, wat zou Roos opkijken.... en wat zou vader tekeer gaan.... Nooit meer kwam ze terug, voor eeuwig ging ze weg uit dit benauwde, nare Jodenhok, uit dit ellendige buurtje weg. De ellende was geleden, nu gingen de pracht en de schittering komen, het heerlijke reizen, de trots om weelderige woning en kostbare kleederen ....

Het praten beneden was verkalmd tot vredig geroes, waaruit geen woorden meer te onderscheiden waren. Buiten was 't nu stil, iedereen zeker in huis

149