De verlatene

״Zij," riep Moos, schor.... „zij riep het.... Ze heeft me dol gemaakt.... ze sart me al zoo lang.... nou wou 'k d'r zoenen, nou riep ze Jood.... Jood.... Jood...." Van begeerte en spijt woest snikkend, liet zich de jongen over de toonbank heen vallen.

De vader keek Esther aan met vreemde, wijde oogen, waarin ze de schrikkelijke opkomende woede las. Het kind sidderde eronder.

„Ga mee."

Hij smakte de deur dicht, liet den snikkenden jongen alleen in den winkel. In de achterkamer stonden ze tegenover elkaar....

„Waarom deed jij dat?.... Waarom riep jij dat?.... jij. ... jij...." z'n stem smoorde in een driftig gehik. Het meisje duizelde onder een hevigen kaakslag... .

„Wou jij Jood schelden.... jij.... jij■••• en wat ben jij-zelf... .? Is die jongen niet goed genoeg voor jou? Die snotaap hoeft jou niet te zoenen in den winkel.... maar jij hebt geen Jood te zeggen. En als die jongen z'n vader behoorlijk komt praten met mij, en als die jongen jou fatsoenlijk vraagt.. dan neem jij dien jongen.... versta jij dat.... versta jij dat?"

„Die jongen. ...? nóóit.... nóóit," gilde Esther. Woeste angst sloeg door haar heen. Dat vader haar dwingen zou, dat ze zou moeten met Moos trouwen. ... Ze voelde plotseling geen andere bekommernis dan te vluchten, te ontloopen het schrikkelijke vlak-bij dreigende gevaar. Met één stouten stap moest ze nu naar het geluk toe, het geluk van de vrijheid, van rijkdom en schittering. Als ze één uur langer bleef, liet vader haar met Moos trouwen.... Ze moest de kamer uit, onder vaders oogen vandaan, dan het huis uit en weg voorgoed.... weg voorgoed....

Het bevel klonk al, het barsche bevel, dat haar een trilling van geluk door het lijf joeg.

148