De verlatene

nam zich stellig voor het ook te worden, na haar huwelijk natuurlijk. En dan zou ze óók zoo nu en dan te kerk gaan, dat was wel voornaam en de kinderen, de blonde kinderen, die Victor en Dorothea moesten heeten, diè werden gedoopt en die zou ze Christelijk laten opvoeden, dat er niemand zou twijfelen of ge-looven aan de praatjes, die zeker omtrent haar afkomst zouden worden rondgestrooid!

Met de familie zou ze natuurlijk hebben afgedaan. Nu voor haar part kon de heele misjpoge opvliegen. Die Saar en Bets van tante Leen met 'r ordinaire chic en d'r Jodenvrijers. Die neuzen! Die blauwig-geschoren wangen! Die dikke lippen en dat vette haar....! Met zóó een zouden ze haar willen laten trouwen.... Met Moos Meijer.... jawèl, met Moossie, die verliefd op haar was. Moos was niet leelijk, 'n knap Joodje, vrij wat knapper dan de vrijers van Saar en Bets. Vader zou het wel graag gezien hebben, 't scheen dat de oude slager centen had....

Kom, ze zou 's naar vóór gaan, naar den winkel, Moossie een beetje treiteren. . . . dat was wel eens aardig. Vader zat daar toch maar te slapen in zijn leunstoel bij het raam. En in uitgaan had ze geen trek, het schamele buurtje walgde haar, ze groette er niemand en werd meer dan ooit nagejouwd. Jodin en smaus riepen ze als vroeger, maar den laatsten tijd nog allerlei andere scheldwoorden erbij, die ze maar half begreep, doch waarvan ze den zin wel vatte. Jaloerschheid natuurlijk op haar mooie kleeren, haar sieraden, haar omgang met den rijkdom.

Ze stond op en ging naar voor, en kwam met onverschillig gezicht het half-duistere winkeltje bin-nengeslenterd. Buiten kierende deur lag over 't buurtje de luwheid van een zoeten zomeravond. Voetstappen gingen af en aan en bij poozen klonk het vreedzaam ״gênavond" van wie er voorbij liepen, naar de buiten zittende buurtjes, en van die de stille,

De Verlatene 6

145