De verlatene

worden, Lijs je de Vries werd naaister, Mie Ris ging in 't hoedenvak, en dan was zij toch deftig. Dan zouden ze toch stellig niet meer Jodin en smaus durven schelden!

Hè, als vader nou maar niet zoo zanikte met dat schoolgaan op Sjabbes. Als ze nu beloofde dat ze heusch niet schrijven zou! Zóó kwam je tot niks. Ze wou zoo graag onderwijzeres worden, en als dan de kinderen van haar hielden, wat zou ze dan gelukkig zijn. Vroeger was zij-zelf dol geweest — in de eerste klas, wist ze nog heel goed — op een blonde juffrouw, die Laura heette; nu was die allang getrouwd, ze had drie snoezige kinderen met krullebollen en ze kende haar niet meer. Later had ze nooit meer zooveel van een juffrouw gehouden, en maar van één meester, zoo een ouden, vriendelijken, ook wel héél oud, maar toch anders dan die meneer van Esther. Die was gauw gestorven. Als zij onderwijzeres was, zou ze de heele klas verwennen, de liefste kindertjes, dien met krulletjes en roode mondjes zou ze lekkers meebrengen en den armen zou ze kleeren geven. Want als je onderwijzeres was, verdiende je wel twaalf gulden iedere week, en dat had je voor je zelf alleen lang niet noodig natuurlijk. Dan kon ze vader óók helpen, als hij oud was.

Waarom was hij er dan nu zoo tegen?

Flauw hoor, altijd even streng!

Ze zou op alle manieren maar voor 't examen gaan werken. Ze was flink in de klas en den eersten keer zouden ze het zeker niet moeilijk maken, omdat niemand de eischen wist en er in de eerste plaats een klas moest worden gevormd.

Slaagde ze, dan was ze uit huis, dan kreeg ze een andere omgeving en als ze haar best deed, over vier jaar de acte.

Dat andere kwam dan wel allemaal vanzelf in orde!

135