De verlatene

dat betrof, had Esther wel gelijk, ze waren te goed voor de buurtkinderen. Hun grootvader was rijk geweest, hun vader in vroeger dagen nog een welgesteld man. Moeder had dingen bezeten, sieraden en mooie kleeren, zooals de buurtkinderen misschien nimmer hadden gezien. Ze waren van een andere soort. Op de Normaalschool zou ze misschien haar eigen soort vinden.

Esther was eigenlijk te benijden. Die had Lizzie Naumann, die kwam daar geregeld aan huis. Nooit werd ze meegevraagd. En eigenlijk, wat zou ze er aan gehad hebben? Gekregen kleeren dragen, née. ... en altijd op schobberdebonk loopen bij anderen .... niet graag. Esther had tegenwoordig van alles, bonbons en mooie prenten en odeur en prachtige zakdoekjes met kant. Kreeg ze van een ouwen heer, die later met haar trouwen zou! Dat zei ze tenminste. Om je dood te lachen. Ze had ze eenmaal gezien met z'n drieën. Lizzie, zij en dien ouwen heer

— 't spook had ternauw gegroet — en die meneer leek wel zeventig. En stel je nou voor, die ging met Esther trouwen! Trouwen met je grootvader! Wat was die Es woedend geweest. Hij was maar vijftig

— maar vijftig, stel je voor dan toch, of vijftig niet even stokoud was! — en hij hield haar voor zeventien.

Dat was niets ergs, vertelde Esther. Mevrouw Naumann had gezegd, dat 't heel vaak voorkwam in deftige kringen. In deftige kringen, zie je, had Esther gezegd, om haar te plagen. Nou ja, deftig mochten ze wezen, maar dat zij, Roosje, er jaloersch van was, zooals Esther zei, dat loog ze toch maar lekker. Trouwens met zoo een ouwen heer van vijftig, jassus-nee! Dan maar niet rijk. Ze ging veel liever naar Normaalschool, en dan een aardige vriendin, en later altijd met kindertjes, die van haar zouden houden, en aan haar arm hangen. Dan was ze toch óók een dame. Tonia Fokker moest keukenmeid

134