De verlatene

bracht. Het was voor ieder een schaalvol groen, dik vocht, met glazige luchtbubbeltjes er boven op. Er dreven bonkjes week-wit spek aan de oppervlakte. De juffrouw zette de kommen neer en stak daarna de petroleumlampen aan, een na een, want 't was donker geworden.

Roodige schijn doorlichtte zwak de groote, holle ruimte. Ze aten in stilte. Teun van der Wals, blijkbaar een boerenzoon, werkte met smaak groote brokken aardappel, in klaar-geel spekvet gedoopt, naar binnen. Hein lepelde z'n schaaltje leeg met goeden lust: En vroeg daarna met een blik naar Daan's nog volle schaal:

״Zeg eris, moet jij niet eten?" ״'t Is 'm niet fijn genoeg," spotte Krul, een bleeke jongen met smal, ontevreden gezicht.

Maar de juffrouw kwam weer naderbij. Haar handen roken merkbaar naar petroleum. Ze reikte Dopper z'n dagelijksch schaaltje karnemelk-met-stroop en zei, zich dieper bukkend over de tafel, met gedempte stem en 'n hoofdknik in de ruimte:

״Hij het weer niet te ete vandaag. Z'n sente binnen-op."

De jongelui keken haar blik achterna naar de middentafel, waar vlak onder den lampeschijn een oude man zat. Lamlendig in mekaar gezakt hing hij met z'n bovenlijf en baardig hoofd over de tafel en z'n oogen staarden wezenloos erop neer. 'n Verfomfaaide hoed en een knoestige gaanstok lagen naast hem op de smalle bank.

Frikkers en Van der Wals peuterden al in hun vestzakjes, diepten wat centen en dubbeltjes naar boven, die ze uitschudden in hun vlakke hand. Van der Wals nam er het eerst twee blinkende dubbeltjes tusschenuit.

״Laat 'm daar een portie snert met spek voor eten en een bord boerenkool."

122