De verlatene

't lokaal, waar een oude kerel met grijzen kop en ־vilden witten baard gulzig zat te kluiven. De kluif hield hij in z'n twee handen, de ellebogen rustten wijduit op 't tafelblad en z'n heele aandacht was bij het smullen aan den vetten brok.

Daarnaast aten er vier aan een andere tafel, een stelletje ouderwetsche, fatsoenlijk- gekleede, bejaarde mannetjes, geringe ambtenaartjes misschien of onderofficieren-met-pensioen. Die aten op hun gemak, netjes, hanteerden ze de ijzeren vorken en verkauwden hun maaltje met kleine, bedachtzame hapjes.

De juffrouw kwam terug met de snert voor Dries.

״Heit-u je nou ook al bedacht?" vroeg ze Hein.

״Geef mij óók maar een bakkie van dat gootwater. Maar eet jij niet?"

Die vraag was tot Daan. De jongen schrok op en kreeg een felle kleur.

״Jij ook snert?"

״Ja goed." Hij zei het zacht en ondanks zichzelf. Hij trok al zoo de aandacht. Waarom stelde Hein hem niet voor aan de anderen? Hij vroeg het hem zacht. Maar een der vreemden ving de vraag op.

״Voorstellen? Nu zeg, dat's flauwe kul, hoor, daar doen we hier niet an. Maar als je 't weten wil: ik ben Kees Frikkers, medisch student en dit hier zijn m'n vrinden, de schoolmeesters Dopper, Krul en Van der Wals. En hoe heet jij nou?"

Die al te gemeenzame toespraak van een onbekende deed den aan stugge terughoudendheid gewenden jongen vreemd-pijnlijk aan. Maar het open, blozende gezicht met de schrandere grijze oogen van den ander vond hij sympathiek. Hein antwoordde voor hem.

״Hij heet Daan, Daan Lehren, een vrindje van me, hij moet van 't najaar eindexamen doen en dan zullen we hem wel meer aan onze stamtafel zien."

De erwtensoep voor Hein en voor Daan werd ge-

121