De verlatene

te druilen en daartegenover was de gaarkeuken, even grijs, en even druilerig.

Door een klemmende deur, een klam-duister portaal kwamen ze erin. Daan met aarzeligen weerzin achter de anderen aan. De doffe spijzenlucht, de stank van natte kleeren en natgeregende menschen sloeg hun uit de holle ruimte tegemoet. Maar op Hein en Dries scheen dat alles geen indruk te maken. Ze sloegen de kragen van hun jassen neer en wreven zich met hun zakdoeken de beregende gezichten droog, terwijl ze voortloopend naar een der lange ongedekte tafels in den hoek, waarvandaan een viertal jongelui ze al met bonjours en handwuiven tegemoet groetten.

Ook die daar al zaten en aten leken in het kille, holle, slechtverlichte lokaal van wit-gepleisterde wanden en wit-gepleisterde vierkante steunzuilen, heelemaal thuis en wèlgemoed. Het waren een student en een drietal jonge onderwijzers, voor wie het eten in de gaarkeuken meer een interessant avontuur dan noodzaak was. Hun regenjassen en flambards hingen aan de kleerenknoppen langs den muur en onder hun omgeslagen boorden of sporthemdkragen droegen ze losse flabberdassen met lange, schriele slippen. Ook hun gesprekken hadden die vrije allure. Ze lachten en debatteerden overluid tusschen twee happen eten in en zwaaiden betoogend met hun ijzeren vorken.

Lachend slingerden zich Hein en Dries op de lage houten bank en schoven handenwrijvend bij.

De juffrouw kwam al toeloopen. Ze glimlachte als alle dagen verteederd tegen den dikken, gezond-blozenden Dries, die haar kinpoogend een gróóte portie snert bestelde.

Beverig was Daan bij de anderen gaan zitten. De spijzenlucht maakte hem wee. Gedachtenloos keek hij naar een andere lange tafel nog verder achter in

120