De verlatene

kinderen krijgen. Leuk zou dat wezen.... als het tenminste blonde kinderen waren. Géén zwarte, géén Joodjes. Blonde kinderen, dien ze fraaie namen zou geven, den jongens Victor of Felix of Paul, den meisjes Mathilda of Kitty of Dorothea____

״Zullen we aan tafel gaan?"

Glimlachend, met hoogroode kleur en schitterende oogen stond mevrouw Naumann op. De oude heer kwam naar Esther toe en bood haar met een lachje den arm. Lizzie kwam met den student, wat hadden ze een plezier samen! Jaloersch bezag Esther die beiden. De student was een knappe jongen.

Maar aan tafel was meneer Van Gulik héél vriendelijk en praatte haast aanhoudend met haar alleen.

Esther bemerkte, dat hij haar voor zeventien jaar hield en daardoor voelde ze zich zeer gevleid.

Het eten was heerlijk, ze dronk voortdurend uit haar glas, dat de buurman dan weer vol-schonk en dacht geen enkele maal aan huis. De vruchten op tafel en de bloemen en het vochte herfstloof gaven altezamen één zwijmel-zoeten geur, waarin Esther half-bedwelmd ademde met een gevoel van weelde en zaligheid. En voortdurend fluisterde die oude heer naast haar de allerliefste dingen, over haar oogen, haar krullen, en over nog véél meer, zoodat ze telkenmale bloosde, maar hem toch héél vriendelijk vond en héél galant.

XXII

Ze zaten, een namiddag in 't vroege voorjaar, met z'n drieën voor de ramen van Hein Bonten's studentenkamer op een hoog bovenhuis in de Amsterdam-sche Pijp. Ze keken gedachteloos naar de ramen van de overburen, waarvoor een gore dienstmeid stond, die een stuk of wat spichtigen plantjes water gaf en

115