De verlatene

leelijke, bruin-groene roestkleur; maar terzij van het huis gloeide het roode goud van den wilden wingerd en de dichte heestergroepen gaven een bonten herfsttooi van groen en geel en bruin te zien.

In de veranda zat de jarige Lizzie met haar ouders en een drietal gasten. Esther kwam naderbij en mevrouw Naumann stond op, trad haar glimlachend tegemoet, en leidde haar gearmd tot bij haar gasten. Ze wenschte Lizzie geluk met veel vertoon van hartelijkheid en kuste haar herhaaldelijk, zoodat het bleeke meisje, dat één jaar ouder was dan Esther, maar dat er veel jonger uitzag, een kleur kreeg en weerzinnig haar hoofd terugtrok. Het ontging Esther, want haar aandacht was allerminst bij het jarige kind, maar onmiddellijk en onverdeeld bij de drie heeren. Er waren twee jongen en een oude. Die moest dus de fabrikant wezen. En mevrouw stelde hem ook al voor, meneer Van Gulik.

De beide anderen waren neven, de een industrieel, de andere student.

Esther gaf het dienstmeisje, dat ze niet gegroet had, met nuffig gebaar haar hoed en mantel, en het zwart-gekleede meisje vertrok even haar mond tot een spotlachje, omdat ze die kleeren herkende van toen Lizzie ze had gedragen. Esther merkte het niet op, maar Lizzie-zelf kleurde en wendde haar hoofd af.

Mevrouw Naumann en Van Gulik zaten nu samen te fluisteren. Esther kon merken, dat het gesprek over haar ging, want de heer Van Gulik keek voortdurend naar haar met een vagen, vreemden glimlach onder zijn grijzen snor, en Esther voelde zich gevleid. Toch vond ze hem wel wat heel oud, z'n hoofd zoo kaal, z'n rug zoo gebogen, z'n mond zoo ingevallen onder den sprietenden snor. Maar wat was hij deftig en chic gekleed! Wat glanzend linnen, wat een prachtige das en een gouden dasspeld met bloedrooden fonkelsteen.

De Verlatene 5

113