De verlatene

Zoodra Esther, scherp luisterend, z'n stappen van de trap af hoorde versterven vóór in den winkel, en het gedempte praten met Moos, richtte ze zich op.

״Nou ga 'k toch.... nou ga 'k toch," juichte ze gesmoord en liep snel de kamer uit.

Daniël bleef staan bij het raam en staarde naar buiten. Zijn moeder lag roerloos op bed. Zóó stil was het, dat hij haar zachte ademen hoorde. Strak staarde hij en voelde zijn keel gloeien en dat z'n oogen zich vulden met tranen. Waarom had moeder niets meer gezegd en Esther laten gaan? Was het, omdat ze nu ook wist van hem? Zou ze daar dan geen verschil in zien, in dat van hem en dat van Esther? Hij-zelf voelde toch zoo duidelijk, dat er wèl verschil was. Waarom riep moeder hem nu niet? Waarom bleef ze daar zoo stil liggen?

Van beneden hoorde hij voortdurend nog 't stemmengemurmel van vader en van Moos.... en 't was of daardoor de stilte hiér nog stiller werd. Riep moeder maar! Of zou hij zelf.... ? Hij keerde zich om en liep langzaam naar het bed en greep de hand, die ze hem toestak, zonder de oogen op te slaan. Goddank, boos was moeder tenminste niet!

״Is het waar, wat Esther zei?"

De jongen boog het hoofd. Zijn ״ja" had maar amper klank.

De moeder antwoordde niet.

״Hebt u er veel verdriet van?" Zijn stem was nog heescher en beverig van ingehouden tranen.

״Niet zooveel als van Esther. Jij schaamt je tenminste niet, dat je een Jood bent, is het wel?

De jongen werd gloeiend rood.

״Me schamen omdat ik een Jood ben? Zóó laf ben ik niet.... Dat wéét u wel, dat weten ze allemaal wel. Ik ben er eerder trotsch op, op onze voorouders .... op Rabbi Akiba.... maar.... dat heeft toch immers allemaal niks te maken met schrijven

107