De verlatene

had nog meer boodschappen," weerlegde de moeder, met moede stem.

„En wat kan jou in Godsnaam die verjaardag schelen? Moet je daarvoor je moeder treiteren?"

„Moeders eigen schuld! 't Is ook wat, een leugentje om bestwil, als ik daar nou graag heenga!"

„En van alles eet ze er, bij die Naumann's," zei moeder klagerig van haar bed, „gazzer en tarfes eet ze er!"

„Ja, dat zal hem kunnen schelen," treiterde Esther, „hij is me het vrome jongetje wel."

Het bloed steeg den jongen naar het hoofd.

„Je weet niks van mij," zei hij ruw, „ik martel moeder niet om het huis uit te kunnen."

„Nee, maar wie zit er op Sjabbes boven op zolder te schrijven?" gilde Esther, plotseling driftig, bang dat ze door hem haar zin niet krijgen zou. En de jongen, nu verbleekend, keek met snellen blik naar het bed. Maar de moeder lag daar met gesloten oogen of ze niets had gehoord.

„Ik wil er heen en ik ga er heen," schreeuwde Esther, buiten zichzelf. Maar plotseling zweeg ze, keerde zich af opnieuw en redderde weer met haar stofdoek. Stappen stommelden beneden, tastende voeten bestegen de steile, duistere trap, vader kwam boven en binnen. Hij had een briefkaart in de hand, van Jozef, die schreef, dat hij zoo verlegen zat om het verstelde ondergoed en de kousen en of moeder het allemaal gauw wilde zenden.

„Als ik vandaag ging, in plaats morgen?" raadpleegde de vader, „'t komt op alle manieren beter uit, Moos wou morgenmiddag vrij om z'n moeders verjaardag."

„Mij goed," zei de moeder, van het bed, met matte, moedelooze stem.

„Nou dan," vader bukte zich over haar heen en kuste haar. Zijn kinderen groette hij met een bin-nensmondschen mompel.

106