De verlatene

had Lehren altijd gehoord, studenten konden een massa geld aan. Dat ging niet en dat wist de jongen zelf natuurlijk even goed. Een geleerde in de familie, een doctor in wiskunde of in taalkunde, doctor Daniël Lehren, het klonk. Er viel mee te snoeven bij de kille-luitjes en bij de Amsterdamsche familie.

De meisjes van tante Lena, Bets en Saar, hadden het op haar kookschool niet erg schitterend gemaakt — nou hadden ze allebei vrijers, diamantslijpers zonder vooruitzichten — en Leonnetje bleef telkens zitten op het gymnasium. De schtosj om een jongen zonder een cent hersens te laten leeren, enkel en alleenig omdat ze er 't geld voor hadden! Allemaal Leen d'r werk. Moesten ze zelf weten. Manuel was niet zoo. Zijn zoon had hersens, zijn zoon kon leeren, jaar in jaar uit nommer één. En nu weer naar de vijfde met een prijs, en de jongste in z'n klas.

Daniël was al lang klaar met een antwoord op z'n vaders vraag. De laatste maanden was hij over z'n beroepskeus in drukke correspondentie met zijn ouden vriend Hein Bonten, die hem de studie in de rechten aanbeval, omdat hij-zelf, Hein, daar midden in zat, kon hij hem, als Daniël hard meewerkte, nagenoeg geheel klaar maken, zonder dat het volgen van de Amsterdamsche college's noodig was.

De vader had, terwijl zijn zoon dit alles beslist en zakelijk uiteenzette, aanvankelijk met een tevreden hoofdknikken toegeluisterd. Daniël zou dus advocaat worden; 't stak hem wèl, dat de jongen zelfstandig zijn weg had gekozen, zonder iemand er in te kennen, maar de beroepskeus zelf had zijn volle sympathie: voor een advocaat, zeiden ze immers, stond de heele wereld open. Maar wie was de vriend, die hem helpen zou, zóó helpen, dat hij tot het eind toe thuis kon blijven en alleen nu en dan naar Amsterdam zou hoeven gaan? Hein Bonten soms? Die jongen, die zijn ouders verdriet had gedaan door met die gevloekte

103