Uit het leven van een denkende vrouw

Dien... En nu... was het weer weg... als het vlug-verschietende licht, als de snel-verwaaiende schaduw... en het benauwde, hete zweet brak haar ineens uit voorhoofd en slapen, ze voelde haar linkerknie en nek plotseling doorschoten van weeë zenuwkramp.. . bleef het nu maar tien seconden zó stil als op het ogenblik dan kwam het misschien nog weer tot haar terug... dan kon ze het grijpen, ze was toch straks, boven in bed zo na er aan toe geweest.

'Moek...'

'Ja, jongetje!'

'Nog een beetje vlees?'

'Vraag vader even, wil je?'

'Vader praat met grootvader. Kijk eens, mijn hele bord is al leeg!'

'Ja, heerlijk... Wil je ook nog een aardappeltje?'

'Neen, alleen wat vlees!'

'Ik ook nog graag wat, Moek.'

'Goed...' Ze haalde de schotel naar zich toe en terwijl ze de kinderen bediende, voelde ze haar hoofd verkoelen. Het prangend denken liet af, ze kon het ogenblik weer toebehoren. En ineens vreesde ze de stilte, waarin het denken haar weer besluipen wou, dat dan toch telkens moest worden gestoord en niets kon opleveren dan dat plotseling-uitbrekende, heet-benauwde zweten en de weeë zenuwkramp.

Waar had Harry het zo druk over met zijn vader?

'O, Moek, moetje horen, wat grootvader allemaal vertelt van die oude nicht Agnes. Ze is zó schatrijk en ze reist overal heen, waar ze wil, Indië, Japan, Zuid-Amerika... overal waar het warm en mooi is... en ze koopt alles wat ze ziet en ze reist altijd eerste klas... Wat een leventje...'

'Zie dat ze je meeneemt als gezelschapsjuffrouw. Opzitten en pootjesgeven. "Wat belieft mevrouw" en "o zeker mevrouw". Geknipt voor jou,' lachte Marianne.

'Neen maar Frans, als je luistert dan moetje ook goed luisteren,' kwam Harry, half-schertsend, halfin ernst. 'Hebje niet gehoord wat grootvader vertelt,... hoe tevreden en gelukkig die nicht Agnes met al dat reizen en dat kopen is?'

170