Uit het leven van een denkende vrouw

tot een formule komen, ooit voor haar zelf bevredigend, want-in-zich-zelf logisch, de verschillende graden van werkelijkheid in 'De Werkelijkheid' leren opstellen?... Veel ontbrak er nog... maar dit was een kostbaar ogenblik, een zeldzaam moment van rust en luciditeit...

'Moek... Moek... slaapje nog?'

Ze zat ineens overeind.

'Hè, kind... wat laatje me schrikken. Is het al etenstijd?'

'Nee... ja... zometeen... Maar kijk nu eens even, wat die Leen weer heeft gedaan.'

Fransje kwam binnen met een boos, ontstemd gezicht, Lena, het oude huisnaaistertje, een hoofd kleiner, verscheen achter haar, de zakdoek tegen de ogen. Voor Marianne recht begreep, wat er gaande was, stonden ze allebei voor het bed.

'Nu moet je toch eens kijken, Moek, hoe ze die witte jurk heeft verknoeid...'

De oude Lena snikte achter haar zakdoek.

'Ik laat het me niet langer zeggen, mevrouw, ik laat me niet alles zeggen door dat kind,' kwam haar benepen piepstemmetje; ze nam de zakdoek weg en keek Marianne aan met haar kleine, roodomrande, natte oogjes, "k Heb voor u altijd naar genoegen gewerkt, is het niet waar, mevrouw, zeg u 't nu eens zelf, maar bij dat kind kan ik geen goed doen. Nooit is er iets naar haar zin... 't gaat me op 't laatst op mijn zenuwen zitten en 't spijt me wel, maar mevrouw moet maar omzien naar een andere naaister.' Even zweeg ze, en viel dan ineens vinnig naar Fransje uit, terwijl ze haar de jurk van de arm rukte:

'Je moeder heeft niet een tiende-part zoveel praats in haar hele lijf als jij in je pink, nest die je bent!'

'Moek kan makkelijk gauw tevreden wezen, Moek heeft helemaal geen smaak!'

'Dat weten we nu al, Frans! Dat is al zo vaak geconstateerd, nietwaar, dat Moek geen smaak heeft. Maar wat is er eigenlijk aan die jurk verknoeid?'

'De mouwen veel te lang... de hals veel te hoog,'jammerde het kind. 'En helemaal... Kijk maar zelf... Bah... wat een lelijk... inburgerlijk prul. Als jullie denkt dat ik daarmee naar het

66