Uit het leven van een denkende vrouw

'Ik blijf op één conditie...'

'En die is?' vroeg het kind gespannen. Ze had zich uit haar moeders omvatting losgemaakt en was op zijn knie komen zitten.

'Dat Moek een héél uur... neen, minstens vijf kwartier naar bed gaat... zich uitkleden en echt slapen...'

'Ja... dat moet, Moekie!' en ze vloog weer van haar grootvader weg en haar moeder om de hals.

'Dan heb ik óók nog een conditie,' lachte Marianne. 'Ik wil wel dolgraag wat rusten - maar mag ik dan even in jouw bed, Frans? Op vaders en mijn slaapkamer is het zo ongezellig alleen en bij jou schijnt het licht zo prettig door die cretonnen gordijnen.'

'Natuurlijk magje... je mag wel altijd op mijn kamer... ik zal dan wel bij vader slapen!'

'Dank-je lekker,' protesteerde Harry uit de hoek bij het raam, waar hij bezig was Jaapjes postzegels te ordenen en ze lachten allemaal.

Met de zoete, weldadige indruk van dit lieve, maar altijd zo broze, harmonische samenzijn in zich, ging Marianne vlug en blij de schemerige gang en trappen over naar Fransjes kamer. Wat was ze moe! Wat snakte ze naar een koel kussen onder haar slapen, warmte en zachtheid rond haar van zenuwpijn door-krampte leden, donkere rust om haar doodvermoeide hoofd. Menigmaal had grootvader haar de raad gegeven, elke dag wat te slapen, maar ze wilde het niet: eenmaal per etmaal een zwaar en moeizaam ontwaken door te maken, de komende dag als lood te voelen liggen op haar borst, de weerstrevende leden als zegels op haar ogen in een wanhopig opzien tegen de dagelijkse worsteling met wat haar strevende geest neerhield en knauwde -, eenmaal per etmaal was genoeg. En ze wist immers dat bijna altijd het ontwaken, ook uit kortstondige slaap, dit alles met zich bracht. Maar ditmaal luisterde haar vermoeidheid naar geen rede, in zenuwachtige haast ontdeed ze zich van haar kleren, en even later lag ze achter de helder-gebloemde cretonnen gordijnen die op koperen roede uitgespannen, Fransjes kamertje in 'salon' en 'slaapvertrek' verdeelden, tot over de schouders

160