Uit het leven van een denkende vrouw

het nodig dat mijn zoontje naar buiten gaat, of is het niet nodig?'

'Ik meende dat ik u dat zoeven al had gezegd... bepaald noodzakelijk is het niet... voor het ogenblik niet...' hij haalde zijn horloge uit, keek er op, mompelde iets.

'Hebt u mij verder nog wat te vragen?'

'Dank u... wat ben ik u schuldig?'

Hij wees met de hand naar een kaart op de schoorsteen-mantel en terwijl Marianne het geld op zijn schrijftafel lei, ging hij naar het zijkamertje en riep Jaap.

Door het kille, vale februari-middaglicht liepen ze naar de tramhalte terug.

'Nare dokter, hè Moek?' zei Jaap en ze voelde zijn arm in de hare van onbehagen rillen; 'héél anders dan grootvader,' lachte hij erachter, innig-vermaakt ineens om de ongerijmde vergelijking.

Thuis bij Harry wachtte grootvader, verlangend naar de uitslag van Mariannes doktersbezoek.

'Nare dokter, grootvader!'

'Is het toch, jongen? Vond jij hem ook niet aardig, Marianne?'

'Och, misschien is hij heel knap.'

'Hij gaat er tenminste overal voor door,' zei de oude man, onthutst door het blijkbaar averechts resultaat van zijn advies. Dan ineens voelde Marianne, die met de hand onder het hoofd in 't vuur zat te staren, zijn blik op zich gevestigd.

'Zou jij nu niet eens zelf drommels gauw naar je bed gaan meidlief?Je ziet er uit...'

'Ik ben wel erg moe. Waar is Fransje?'

'Hier is Fransje... Wat zei de dokter, Moekie? Moet Japie weg? Moet jij weg? Neen... neen... neen? Goddank...'

'Zij moet altijd al haar mensjes bij elkaar hebben, nietwaar lieverd?' Marianne trok het kind naar zich toe en leunde, zelf gezeten, het hoofd tegen haar aan.

'Vader heeft zichzelf te eten gevraagd...' zei Harry. 'Mama is heel deftig en fijn geïnviteerd bij nicht Agnes, die logeert weer in het Oranje-hotel, vader had geen zin...'

'Dol datje eten blijft en zonder...' een blik van Harry hield nog tijdig het 'oma' op Fransjes lippen terug, de oude dokter deed als had hij niets gemerkt.

59