Uit het leven van een denkende vrouw

'Ja, door grootvader...'

'Is uw vader medicus?' vroeg hij haar ineens over zijn schouder.

'Mijn schoonvader... dokter Edema...'

'Ah... collega Edema! Heeft hij u naar mij toegestuurd?'

Ze knikte toestemmend.

Na het onderzoek werd Jaap alleen gelaten in het kale kamertje, om zich aan te kleden—, hij moest daar ook blijven wachten totdat de dokter hem roepen zou. En nu zat ze weer op de stoel naast de schrijftafel, tegenover hem, hij met de rug, zij met het gezicht naar het licht. Hij zei niet veel anders dan wat haar schoonvader al zo vaak had gezegd: de organen op zichzelf gezond, de borst wat eng, geen reden tot bijzondere bezorgdheid. Ook de raadgevingen en de voorschriften kwamen met die van haar schoonvader overeen, maar deze had haar zó herhaaldelijk gesproken over de mogelijkheid dat Jaap door de specialist naar buiten, naar zee of bos, zou worden gezonden, dat ze onwillekeurig vroeg, nu de dokter zweeg:

'En hoeft hij dan niet naar buiten?'

'Naar buiten?... Och neen, ik ben niet zo erg voor dat naar buiten zenden. De eigen omgeving is altijd te verkiezen. En daarbij is het ook meestal zo bezwaarlijk met de werkkring van de man. Het hele gezin kan dan niet weg, de vrouw kan thuis niet gemist worden en het kind heeft zijn moeder nodig... dat is gewoonlijk moeilijk te combineren.'

Haar eerste gevoel was er een van blijde opluchting. Er was dus blijkbaar niets ergs met Jaap,... dat stond voorop als het heerlijkste, het voornaamste, maar dan ook... haar leven zou dus niet nog zwaarder beslommerd, nog erger bemoeilijkt worden, ze kon thuis blijven, in haar eigen omgeving, niet ergens in een verlaten pension, waar ze de hele dag uitsluitend op Jaap zou zijn aangewezen en 's avonds zitten tobben over thuis, over Fransje en Harry en wat er nu weer mocht wezen met de meid. Want nooit slaagde ze er in, dat alles van zich af te zetten, en daarom wilde ze ook nooit alleen van huis en naar het een-of-ander 'rustoord' gaan, overtuigd, er toch geen rust te vinden.

'De werkkring van de man is natuurlijk altijd een voorname

157