Uit het leven van een denkende vrouw

'Ja, dan wel...'

In de tram, even later, bekwam ze. De verlossende rust, de korte verdoving als een geneeskrachtig bad, die in de ogenblikken, dat ze ernaar smachtte, ernaar smeekte, weigerde te komen, viel haar nu, ineens, ongehoopt, ongeroepen, als een mantel over geest en leden heen. De handen diep in haar mantelzakken, wat weggezakt op de bank, staarde ze soezig voor zich uit naar de wemeling van mensen en winkels en voertuigen en kale bomen, buiten de brede, heldere ramen, in zalige gedachteloosheid, smarteloosheid, vreugdeloosheid verzonken als in een stil, diep meer. Jaap zat naast haar, zijn arm innig door de hare, blijkbaar geheel vervuld met wat hem wachtte —, het onderzoek bij de dokter, dat van zoveel betekenis kon zijn voor de komende maanden, dat langdurig gedeeltelijk schoolverzuim, en daardoor een jaar uitstel van zijn toelatingsexamen betekenen kon.

'Twaalf minuten over half,' zei hij, toen ze op de stoep van de dokter stonden, zó zacht fluisterend, alsof hij al binnen was en Marianne, naar zijn bleek gezicht, zijn angstige ogen kijkend, hoopte weer, dat die dokter hem een beetje 'menselijk' behandelen zou, geen lievige woordjes, geen tikjes tegen de wang en ook niet hem opnemen en beetpakken als een zuigeling, als een voorwerp.

'Bent u besteld?' vroeg een magere, laatdunkende meid met dunne mond en prikkerig-nieuwsgierige ogen.

'Besteld?...' Ze wilde iets zeggen... maar bedenkend dat niemand haar weerzin deelde tegen het hatelijke woord, zei ze eenvoudig:

'Ja... om half twee.'

'Dan is u veel te laat. Wie is u, als ik vragen mag?'

'Mevrouw Edema...'

De meid raadpleegde haar leitje.

'Ja, u is te laat! Dokter heeft precies om half twee voor u gebeld en toen heb ik natuurlijk een ander laten voorgaan. U zult nu moeten wachten.'

'In vredesnaam! Laat ons dan maar gauw in de spreekkamer. Zijn er veel patiënten?'

De meid vond blijkbaar, dat ze dat zelf wel zou zien en opende

151