Uit het leven van een denkende vrouw

'Ja, Jaap?'

'Moeder... die onderbroek waar gisteren een scheur in gekomen is, die mag ik toch naar de dokter niet aanhouden?'

'Maar heb je dan Dien vanmorgen geen andere gevraagd?'

'Jawel... maar ze zei, dat ze geen tijd had... dat jij het maar moest doen... En nu denk ik er ineens aan, dat ik hem nog aanheb! Dat kan toch niet, is het wel?'

'Neen... vraag 't Fransje even, toe...'

'Och Moek... Frans wil toch nooit iets... en dan kan ze 't niet vinden... en dan moet ik je toch weer komen lastig vallen.'

'Over vijf... over drie minuten... wacht dan maar even hier... stil zitten, zul je?'

'En hun blijde dreigementen...' wees het potlood en ze bleef steken. 'Dreigementen'? De onzin! Wat had er toch in vredesnaam gestaan? Ze zocht vergeefs het zich te binnen te brengen, 't Was al zo lang geleden geschreven en de kopij... ja... die zou wel ergens in een laatje zitten. Ah... dat was het, en bijna glimlachte ze om de dwaze zetfout. 'Vreugdekreten', dat had er natuurlijk gestaan. Zo, de rest viel mee, zeker door een andere zetter afgemaakt.

'Niet aan die blaadjes zitten met je vingers, Jaap, dan raken ze door elkaar!'

'Neen, Moek. Zitten er veel fouten in?'

'Nogal, jongen...'

'Waarom maken ze dan zoveel fouten? Kunnen ze niet lezen, wat er staat?'

'Jawel... neen... stil nu even, ventje...'

'We komen te laat bij de dokter...'

'Eventjes maar... Al klaar!'

'Krijg ik nu een andere onderbroek?'

'Ja.' Haar vingers schokten, voor haar ogen floerste het blauwzwart, terwijl ze het proefblad in de enveloppe schoof. Staande schreef ze het adres, met beverige potloodkrassen.

'Schrijfje een adres met potlood, Moek? Ik dacht datje dat nooit mocht!'

"t Is toch geen brief, 't is maar een drukwerk...'

'O, mag 't dan wel?'

150