Uit het leven van een denkende vrouw

woord, als iemand vertelt dat iemand naar veertien bals is geweest. Je luistert niet eens...'

'Moeder heeft andere dingen aan 't hoofd, Frans!' bestrafte Harry.

'Gezanik altijd...' mompelde het kind.

'Gaan we dadelijk na de koffie naar die dokter, Moek?'

'Ja, vent...'

'Natuurlijk... weer "vent" tegen hem. Hij altijd het verwende jongetje... ik altijd afgesnauwd...'

'Je bent ook altijd even naar tegen Moek,' viel de jongen plotseling naar haar uit, met een hete kleur, de lippen trillend.

"k Zou gaan huilen, pap-joch!' Maar ze had dadelijk spijt van haar bitse woorden, "k Meen het toch immers óók niet zo erg, is 't wel, Moek?'

'Wel nee, dat doe je ook niet! En als je nu eens héél aardig wilt zijn, moeder jij dan even over vader en Jaap... ik moet, voor ik naar de dokter ga... nog een proeve corrigeren... Kan ik er dan op aan, dat ik geen gekibbel en geen gekrieuw hoor?'

'Ja, Moek... ja lieverd!' beloofde Fransje ineens blij-blozend van goede voornemens.

'Ga maar gauw, zoete moes, dikke snoes!'

'Even dit ene kopje! Zo...' Haastig stond ze op, en ging naar het atelier. Maar wat was het hier koud, zeker had Harry de kachel weer vergeten! Kon ze nog even? Neen, onmogelijk. Hij moest het dan zelf straks aan Dien maar vragen. Voor hem vloog ze toch. Ze lei haar horloge naast zich en vouwde het proefblad uit. Nu nergens aan denken dat afleidde, nu zelfs niets voelen van de zenuwpijn aan polsen en knieën, nu alleen als een machine ennetjes rechtzetten en regels omhalen, dat gaf misschien meteen dan nog een beetje rust. Ze kon er twintig minuten voor nemen... Hoed en mantel waren zo aan. Had ze nu maar aan Fransje gezegd, Jaaps jas en pet even af te borstelen... Neen, zó ging het niet, drie fouten in één regel had ze daar laten staan. Nog eens weer over... en nu werkelijk aan niets anders denken.

'Moek...'

Een vlijm als van pijn schoot door haar hoofd, schokte in haar arm, dat haar 't potlood uit de vingers viel.

149