Uit het leven van een denkende vrouw

niet beoordelen kon zelfs niet uit medelijden, niet uit liefde tot hem zou ze anders hebben gesproken dan gemeend, in de grote werkelijkheden van waarheid en schoonheid...

'Wil je er dan aan denken, precies half één koffie-drinken? Want we worden om half twee bij die dokter verwacht.'

'Zal gebeuren...'

Ze wilde nu eerst even naar boven en een andere blouse aantrekken om dan tenminste één uur nog ongestoord te kunnen werken. Twaalf uur moest ze voor de koffie zorgen, anders kreeg Harry weer bocht te drinken... Maar toen ze de donkere zijden blouse aangetrokken had, voelde ze plotseling geen moed en geen kracht en ze liet zich neervallen in het oude kale arm-stoeltje naast haar bed, dat sinds haar meisjestijd overal met haar meegetrokken was, ze zat daar nu weer juist als daareven beneden, ogen gesloten, het zacht van haar binnenhand om ruigbe-klede leuning geklemd.

En ze dacht aan Uhland, Harry had gelijk, zijn komen was een zeker teken van 'officiële erkenning', een zeker teken en bij lange na het enige niet. Neen, ze wist het wel -, ze was er. Sinds een paar jaar was ze ingeschreven, beëtiketteerd, geborgen in haar eigen vakje: een vrouw met mannelijk intellect. Een bewonderend recensent had het geschreven naar aanleiding van haar boek Litterair Positivisme - een ander in verband met haar brochure Taal en Taalstrijd, derden en vierden hadden het overgenomen, nagepraat, en nu was ze het, zo onomstotelijk-vast als een dominee een dominee en een dokter een dokter is: de vrouw met mannelijk intellect. In welk boek - een doodgewoon romannetje was het geweest - had ze onlangs ook weer gelezen hoe dat spreken over 'mannelijk intellect' als hoogstdenkbare lof van de mannen voor een vrouw, eigenlijk het beste bewijs was van de stumperige verwaandheid, de bijna-zielige aanmatiging van de 'heren der schepping'? 't Was waar... en toch moest ze het eerlijk erkennen, dat elke vrouw, natuurlijk dus ook zijzelf, er zich door voelde gestreeld. Maar hoe dan ook... en of de waardering in zichzelf waarde had of niet, ze gold overal, ze was vooral symptoom! Geen bloedeloze theoloogjes zouden nu ooit meer onder haar ogen, schier-openlijk ironiseren over haar 'ongeëve-

140