Uit het leven van een denkende vrouw

'Heeft Jaap er nu een beetje vrede mee, dat hij naar een kinderdokter moet? Heeft vader nog met hem gepraat? Jammer, dat vader niet zelf...'

'Och neen, dat begrijp ik nu best, die verantwoordelijkheid is te groot. Juist tegenover een eigen kleinkind. En je vader is al zo oud... ik bedoel... al zo lang buiten praktijk...'

'Hij interesseerde zich vroeger juist het meest voor kinderziekten, al heeft hij het nooit aangedurfd, zich als specialist te vestigen, betrekkelijk jong getrouwd en mama altijd nogal veeleisend, erg voor uitgaan... voor luxe...'

'Maar je vader loopt nu toch tegen de zeventig...'

'Vader is negenenzestig, zevenentwintig jaar ouder dan ik.'

'Als vader niet juist in die dokter Merckelbach zo erg veel vertrouwen had gehad, was ik liever naar een jongere en zelfs liefst naar een vrouw gegaan... Ofschoon Jaap dat misschien nóg erger had gevonden... Maar die Merckelbach schijnt zo'n soort paus te zijn...'

'Vader vond Jaap niet te groot voor een kinderdokter. Jij wel, nietwaar?'

'Och... 't is misschien overdreven. Als de man maar niet zo'n laf-lieve toon tegen hem aanslaat. En dan komt er voor hem bij, dat hij zo lang is, dat de mensen hem soms voor veertien houden...' Ze stond ineens overeind en even moest ze tegen de schoorsteenrand leunen; ze wankelde duizelend van de snelle beweging.

ik ga eens aan 't werk... Er liggen nog drukproeven... en van allerlei... 'k Wou zo graag nog een beetje opschieten. Je vindt niet erg dat ik je alleen laat? Ik ben toch ook de hele middag alweer kwijt.'

'Je komt toch thuis voor de thee?'

'Hoogstwaarschijnlijk wel...'

'Anders is Fransje zo schrikkelijk uit haar humeur...'

'Daar is niet zo heel veel toe nodig tegenwoordig...'

Hij keek in een snelle hoofdbeweging bijna angstig naar haar

'Ja, bar soms hè? En daarom... als jij nu eens weg moest met Jaap... ik heb totaal niets over haar te zeggen. Als ze zo driftig

138