Uit het leven van een denkende vrouw

moesten elke vrouw, al wist ze haar geest tot het hoogste geschapen, al was ze overkropt met werk, al had ze zelfs haar part in het gezamenlijk-benodigd inkomen bij te dragen!

Hij had, zich over haar buigend, even met zijn koele lippen haar klam-warm voorhoofd aangeraakt en was daarna in de diepe stoel gaan zitten tegenover haar, aan de andere zijde van de haard en door haar oogharen turend, zag ze hem daar nu heel stil voor zich uit staren, in zijn gewone houding, voorovergebogen, de handen tussen de opgetrokken knieën ineengeklemd, het voorhoofd even gefronst, als een overgevoelig schoolmeisje na een standje, waarvan ze niet recht begrijpt waarmee, maar toch wel wil toegeven dat ze het misschien heeft verdiend. En ze dacht, hoe overkwetsbaar en teer hij toch was, krimpend onder een hard woord, een ongeduldig gebaar, hoe weinig opgewassen tegen het leven, dat hij eigenlijk nog steeds niet kende, dat hem uit de verte beangstigde en dat hij van zichzelf afgesloten hield met zijn schilders-visioenen, met zijn kunstenaarsdromen.

Tweeënveertig jaar was hij nu, zijzelf negenendertig! Fransje werd over zes weken vijftien. Jaap twaalf... en weer zuchtte ze, zonder het te willen, nauwelijks het zelf merkend, en weer keek Harry even op, maar dadelijk opnieuw voor zich.

'Kijk hoe het sneeuwt...'

'Ja... zo ineens...'

'Moetje vandaag met Jaap naar die dokter Merckelbach?'

Ze knikte, keek in de haard.

'Wat zou hij voorschrijven?'

'Sterke voeding. En dan, misschien, verandering van lucht. We wonen hier laag. Misschien de zee...'

Hij keek even naar buiten.

'Nu, in de winter, met zulk weer?'

'De zee schijnt altijd goed te zijn, in elk jaargetij...'

'En hoe dan met Fransje en met alles... en met mij...'

'Het redt zich wel. Laten we maar even afwachten.'

'En met jouw werk?' kwam hij haastig, als berouwvol, 'want jouw werk is natuurlijk hoofdzaak...'

Waarom je het dan ook het allerlaatst noemt, dacht ze, maar zei het niet.

37