Uit het leven van een denkende vrouw

zuster van Karei. Kareltje dweept met u... hij heeft geloof ik drie nachten geen oog dicht gedaan bij het vooruitzicht dat hij u zou zien. En uw portret hangt op zijn kamer. Maar Van der Willigen was tegen en Bep Langendijk daardoor natuurlijk ook... tussen die twee is het zowat beklonken... ik heb het toen tenslotte doorgezet...'

'Had het maar niet gedaan!' lag haar op de lippen, maar ze zweeg, en keek langs hem heen de zaal in, die kleiner, winterser, intiemer scheen geworden, nu de tafels glimmend bruin als gewreven kastanjes onder de afgenomen witte lakens waren bloot-gekomen, uit de roze kapjes het licht dat ze zacht-stralend leven deed als weggesneden. Ze zag hoe de jongen naar haar zat te kijken, maar ze onderging nu niets van die zacht-vertederde en dankbare ontroering, die de jonge Mijs haar even tevoren had geschonken met zijn blik - toch was deze jongen ouder, mannelijker, een beetje artiest, en een beetje meer nog charmeur - maar ze voelde al te duidelijk hoe hij zelfbehaaglijk zichzelf zat te beschouwen aan haar, en ook dat hij weer bezig was te broeden op de bijzondere, de perverse en paradoxale dingen die hij nog altijd niet had gezegd. Haar gedachten vloeiden juist weer van hem af, en naar de dingen rondom vagelijk over, toen ze ineens zijn stem hoorde:

'Ik verlang er heel erg naar, u vanavond te horen spreken!'

Al haar gevoelens en vermoedens van zoeven vergeten, keerde ze in spontane verblijding het gezicht naar hem toe.

'Ja? Werkelijk? En gelooft u dat er misschien toch nog meer?...'

Hij had zijn hoofd achterovergebogen en tuurde door zijn wimpers, de ogen half-gesloten, een vage glimlach om de lippen.

'Ik geloof dat u heel mooi zult zijn, als u spreekt - vooral als u in vuur raakt...'

De bijna brutale vrijmoedigheid van over het paard getild lokaal grootheidje, de schier beschamende teleurstelling na de verwachting door zijn woorden van even te voren in haar gewekt, brachten een verwarreling van gevoelens in haar teweeg. Maar ze liet niets blijken, keek even naar de klok en zei, opzettelijk heel koel:

33