Uit het leven van een denkende vrouw

Haar eerste indruk was verbazing. Ellenberger bleek een jood! Ze had hem zich tenger en blond gedacht en hij was donker en fors, een flink gezicht, een prettig-lachende mond. Hij was blootshoofds, droeg een donkere overjas over de arm en liep in een pak van lichtbruin geribd loodgieters-fluweel - Terp had gelijk, moest Marianne lachend even denken, ze waren hier inderdaad twintig jaar achter, de artiesten verkeerden er nog in het 'anarchistische' stadium, terwijl overal elders de fase van het dandyisme, van de kleurige zijden sokken, correcte dassen en lakschoenen met breedgestrikte veters al ingetreden was. Kelners en bezoekers keken wel even, maar zonder lach, zijn komen bracht geen opzien teweeg, hij scheen een dagelijkse gast.

Hij kwam tot vlak bij, bleef dan afwachtend staan en Van der Willigen stelde ze aan elkaar voor.

'Je mag maar een ogenblik blijven, hoor Felix,' riep Mijs, die het intiemst met hem scheen te wezen, 'mevrouw Edema heeft juist gezegd dat ze nog even alleen wil zijn.'

Ze waren alle drie opgestaan, zochten hun jassen aan de overladen kapstokken.

'Als u liever dadelijk alleen wilt zijn? Ik zou niet graag onbescheiden wezen... maar als ik mag zou ik wel heel graag een ogenblikje willen blijven...'

Zijn toon, zijn stem, zijn accent, zijn hele optreden, alles scheen een hoger peil, een fijner toets dan de provinciale, half-boerse stijl der anderen te willen demonstreren.

Even later zaten ze, enigszins verlegen zwijgend, tegenover elkaar, zij roerde in haar koffiekopje, hij tuurde op het gloeiend puntje van de sigaret in zijn hand -, en ineens was het haar, als zat de jongen zich daar pijnlijk en benauwd het hoofd te breken met de geestige en diepe en bijzondere, misschien wel 'perverse' en 'paradoxale' dingen, die hij zich voorgenomen had te zeggen en die hem nu zeker allemaal ontschoten waren. Ook in zijn kritiekjes in het tijdschriftje van Eckstein was immers altijd dat min of meer moeizame jagen naar het paradoxale en gewaagde, naar bijzondere constructies en afwijkende vormen, alsof hij vóór alles de aandacht wilde trekken, gehoord, opgemerkt, besproken, meegerekend wilde worden—, maar onder dat heetge-

130