Uit het leven van een denkende vrouw

halve die volkomen onpersoonlijke adamsappel geen eigenlijke wezenlijke gelijkenis. Hoe vreemd... maar plotseling wist ze het: hij moest de theoloog zijn.

'Van der Willigen,' stelde hij zichzelf al voor... 'en hier mijn vrienden, Mij s... Kotting... mevrouw Marianne Edema...' Alsof hij ineens vond, dat er aan de voorstelling iets gehaperd had, ging hij plotseling met een vuurrode kleur achter Marianne om naast Kotting lopen. Geen van allen sprak. Marianne keek naar de klok.

'De trein is vrij goed op tijd, nietwaar?'

'Iets te laat... een minuut of zeven.'

'Onze president... Felix Ellenberger... kan tot zijn spijt niet meekomen, hij hoopt u straks in uw hotel nog even te komen begroeten. Juffrouw Langendijk, het vijfde bestuurslid, zult u niet voor vanavond zien. Ze woont bij haar ouders thuis en kan zich niet altijd vrij maken...'

Marianne zei lachend, geen ogenblik te hebben verwacht door een stoet van vijf te worden binnengehaald!

'Maar ik hoor u daar over Felix Ellenberger spreken -, dat is toch niet de letterkundige, de criticus?'

'Ja, zeker!' Mijs en Kotting zeiden het tegelijkertijd, nog voor Van der Willigen antwoord geven kon. Marianne begreep aan hun toon dat hij de trots van zijn club, misschien wel haast een 'lokale grootheid' moest zijn en ze kon er zich zo gauw geen rekenschap van geven, waarom het haar verbaasde, dat hij nog student was.

Ze had inmiddels haar kaartje en haar tasje aan Mijs overgegeven, hem daarbij even aangekeken en een plotselinge sympathie gevoeld bij de aanblik van dat opene, intelligente, zo heel jonge gezicht.

'Uw hotel is hier vlakbij,' praatte Van der Willigen, met zijn Haags accent van gedistingeerd student. 'We hebben er een kamer voor u besproken en als u het toestaat, brengen we er u even heen.'

Op het open, schraal-verlichte stationsplein bleek de pas begonnen avond guurder en donkerder dan de milde middag had beloofd -, maar in het hotel, waar al werd gestookt, gaf het

121