Uit het leven van een denkende vrouw

'Het is een heel hoge afstap,' zei Marianne nog eens, trachtend met een blik naar omlaag het donker te doorpeilen, 'wees maar voorzichtig.'

Hij stond al op de bovenste treeplank, een heel stuk beneden hem was de zwarte grond; met beide handen hield hij de ijzeren grepen, aan weerszijden van het portier, even keerde hij het gezicht naar haar toe:

'Goede reis dan verder... en de groeten thuis.'

'Dank je... bonjour!' Ze zag hem omzichtig tastend met de voeten, van de treetjes dalen; de trein stond zo hoog, dat zijn hoofd nauwelijks boven de treeplank reikte, hij keek niet meer om en Marianne zag hoe hij, na even stilstaan om zich te oriënteren, de rails overstak naar het schaars-verlichte gebouwtje toe. Een koe loeide -, de conducteur klapte het deurtje weer terug in de wand en tegelijk scheen de zoldering een halfbol van zacht, mat-wit licht traag uit te blazen. Nu leek het buiten geheel en al avond.

Achter Uhland was ook de andere reisgenoot uitgestegen, niemand echter binnengekomen, voor de rest van de reis zou Marianne alleen zijn. Ze schoof over naar de andere hoek, zover mogelijk van Uhlands reuk en zijn sfeer verwijderd, ze bemerkte aan de koude stroming door de reten dat ze nu aan de windkant zat, en trok haar mantel over de knieën samen. Soezerig staarde ze naar de opschriften, de letters en cijfers op wanden en portier, en haar losse gedachten sponnen zot-grillige, kinderachtige invalletjes om die onnozele dingen heen. Twee maal al had slaapzwaarte haar, zonder dat ze 't wist, beglipt, de oogleden neergedrukt, twee maal had een schrikje ze doen openspringen, nu werd ze een bewust verlangen naar even slapen in zichzelf gewaar. Ze trachtte dat weg te duwen, wetend dat niets zo stellig als het verlangen naar, het denken aan slaap de naderende slaap op de vlucht doet slaan. Ze drukte haar hoofd in de hoek, sloot de ogen en zat doodstil begon daar niet alreeds haar denken zich te verwarren, als de bladen van een dooreengegooid boek, waarvan de binddraden doorgesneden zijn? Maar als ze dit nu weer bewust constateren ging, zou ze toch nog wakker worden.. . Het laatste wat ze nog zag uit één half-open oog, dat pijn

115