Uit het leven van een denkende vrouw

haar heugenis een bekende naam had opgeroepen, maakte hij zich met zijn stem bekend.

'Wel Marian... dat is toevallig. Hoe maak je het tegenwoordig? En waar gaat de reis naar toe?' Ze zag zijn blik even omhoog gaan naar de tas in het net. 'Ga je uit logeren, zonder Harry en de jongelui?'

'Doctor Uhland...' Het lukte haar nooit om 'Frits' te zeggen tegen die oudere man - schoon hij eigenlijk met zijn glimmend kaal hoofd en zijn dofbruine baard, zijn zwaar lijfin sloffe, donkere oudemanskleren, meer ouder leek dan ouder was, want ze scheelden, wist Marianne, hoogstens een jaar of acht. Maar hij vond het blijkbaar volkomen aan de verhouding beantwoorden, dat hij de jongere zuster van zijn academievriend bij haar voornaam noemde en dat zij 'doctor' zei tegen hem —, een titel die, tegen alle gebruikelijkheid in - want Uhland was litterarisch en geen medisch doctor - elkeen hem toebedeelde.

'Doctor Uhland... hoe maak je 't?Ja, dat is zeker toevallig. Neen, ik ga niet uit logeren, ik moet vanavond...'

Ze voelde dat ze rood werd en ze was blij dat ze juist wat ze had willen zeggen kon laten overgaan in een uitroepje van lachende schrik, nu onverhoeds de trein, als plotseling uit een dommel tot bezinning komend, met een wilde ruk, dat de wagens rammelden en botsten, gevolgd door een hele reeks vlugge horten, als een plotseling opkomende en weer aflopende driftbui zich in beweging zette.

Maar ze voelde het geforceerde lachje om haar lippen verworden tot een pijnlijke trek: nu was ze immers op weg, naar de verre stad toe, naar de dichtbije avond toe -, ze leunde achteruit, keek uit het raampje naar de in al sneller vaart verglijdende huizenblokken, de in al rapper opeenvolging zich openende en weer sluitende straatverschieten en zweeg. Uhland zou wel niet meer vragen waar ze heen ging, omdat het hem toch niet schelen kon en als zijzelf geen gesprek begon, dan zou hij zo meteen, na wat wurmen en draaien om zijn zware lijf te voegen aan het stugge fluweel van wand en bank, een boek of tijdschrift te voorschijn halen. Ze zag uit de puilende zijzak van zijn wijde, lakense jas - de echte geleerdenjas, waarbij het glimmige 'vlin-

106