Een Indisch huwelijk

Er was wel iets, vond hij bij nader en critischer beschouwen, van de knappe schooljuffrouw, van de ״moderne" onderwijzeres in het degelijk kapsel, in den vastberaden gesloten mond, den zelfbe-wusten blik van iemand die altijd gelijk krijgt, nooit tegengesproken wordt, heer-scheres is in een beperkte ruimte. Toch weer geen spoor van bazigheid of nukkigheid. En de brieven waren eerder meisjesachtig, kinderachtig, wèl veel vertellend van haar school en haar leerlingen en de ouders van haar leerlingen en „personeel", van moeilijkheden met een volontairtje, die zoo'n „flirt" was, zoo'n raar voorbeeld voor de oudere meisjes en die ze daarom niet had willen aanstellen, wat haar allerlei onaangenaamheden op den hals had gehaald.

Haar eerlijk, flink karakter straalde hem uit die brieven tegen, haar goed en kloek verstand bleek uit de opsomming van wat ze zooal geleerd en gehoord en gelezen had, de laatste jaren, uit haar oordeel over het gelezene. Zoo haar opmerkingen misschien niet „diep" gingen en duidelijk verrieden dat ze meer verstandig was dan bepaald intelligent en zeker niet artistiek, — ze waren in elk geval volkomen vrij van aanstellerij, van de opgeschroefdheid, die hij zoozeer had leeren schuwen en verfoeien, ze gaf zich en uitte