Een Indisch huwelijk

haar ״intuïtie" zijn ׳— ze zou hem een filister hebben gevonden, als hij daaraan had durven twijfelen ... Ze kwam altijd op ongelegen uren ... en menigmaal had hij daardoor geen eten gehad en met geeuwhonger naar Baudelaire geluisterd, zich innerlijk verwijtend dat hij in haar gezelschap nog honger hebben kon . ■ . hoe het ten slotte geëindigd was, wist hij niet recht meer ... er waren allerlei complicaties gekomen.

Ze had hem eigenlijk vrij wel afgedankt ..., en langzaam aan, ook door wat hij van anderen hoorde, van haar eigen man, die trouwens allang niet meer gaf om wat ze deed, was hij gaan begrijpen, hoe zeer hij dupe was geweest... En toch, en toch... later weer, altijd weer... altijd opnieuw was hij de dupe geworden...

In den eersten tijd dan van zijn avontuur met Jeanne had hij nog een brief van Truusje gehad, een verjaarbrief op een rose velletje met gouden hoekjes en een pakje was er bij geweest, een slui-merrol! Ja, een ouderwetsche sluimerrol, rood en groen, en door haar zelf geborduurd! Voor als hij een dutje deed, na de studie of na het eten! Een dutje na het eten, hij! En een „dutje" ... het woord alleen! De toon van het briefje, dat hij het goede kincl toen als bedankje had gestuurd! Hij kon er nu nog zichzelf

.72